فضا چه بویی دارد؟
این بو تنها زمانی قابل شناسایی بوده كه فضانوردان درون محیط فضایی قرار میگرفتند چرا كه درون لباس فضایی از یك بوی پلاستیك برخوردار است. اما در زمان ورود به ایستگاه فضایی بین المللی و برداشتن كلاهها، آنها یك بوی متمایز قوی از مرز نهایی را استنشاق میكردند كه از لباس، كلاه، دستكش و ابزار آنها استشمام میشد.
ذرات مهاجر از خلأ نزدیک كه احتمالا اتم اكسیژن هستند، از عطر تند استیک خشکیده، فلز داغ و گازهای جوشکاری برخوردارند.
استیون پیرس، شیمیدان ناسا كه برای بازسازی بوی فضا در زمین برای اهداف تمرینی فضانوردان استخدام شده، اظهار كرد كه جنبه فلزی این بو احتمالا از ارتعاشات پرانرژی یونها ننشان گرفته است..
كوین فورد، فضانورد ناسا در سال 2009 از مدار گفت: این بو مانند چیزی است كه تاكنون استنشاق نكردهام اما هیچگاه از یاد نخواهم برد.
اما فضانوردان لزوما از این بو ناراحت نمیشوند. دون پتیت، فضانورد ناسا پس از ماموریتی در سال 2003، آنرا به این شكل توصیف كرد: توصیف این بو سخت است. مطمئنا معادل بویایی برای توصیف احساسات ذائقه در مواجهه با غذاهای جدید مانند «مزه شبیه به مرغ» نیست. بهترین توصیف برای این بو كه من دریافت كردهام، بوی فلز است، یك حس دلپذیر شیرین فلزی. این بو من را یاد تابستانهای دانشجویی میاندازد كه ساعات بسیاری را با یك مشعل كمان جوشكاری برای تعیمر تجهیزات سنگین میگذراندم. این بو مرا یاد گازهای جوشكاری میاندازد. این بوی فضا است.
بوی درون ایستگاه فضایی بین المللی بیشتر شبیه به زمین است. پتیت كه اخیرا از دومین ماموریت شش ماهه خود در ایستگاه بازگشته، در گفتوگو با اسپیس اظهار كرد: ایستگاه فضایی از بویی میان یك دستگاه-فروشگاه-موتور-اتاق-آزمایشگاه برخوردار است و در زمانی كه برای شام غذا درست كرده و یك كیسه خورشت را باز میكنید، میتوان تا حدی بوی یك رست بیف را احساس كرد.